Bohumil Hrabal to pisarz legenda, niedościgniony gawędziarz, mistyk codzienności i – o czym mało kto wie – mistrz kamuflażu. W swoim pisarstwie stworzył galerię niezwykłych postaci, w których on sam wydaje się odbijać niczym w zwierciadle. Czyż bowiem spod rozgadania stryjka Pepiego, szaleństwa
Kain (1949), Bambino di Praga (1950) i Jarmilka (1952) to pierwsze arcydzieła Bohumila Hrabala. Czytelnik odnajdzie tu źródła oryginalnej poetyki wybitnego pisarza oraz motywy i miejsca znane z jego najsłynniejszych książek: małą stacyjkę kolejową w okupowanych Czechach (Pociągi pod specjalnym
Kwiecieńko, żeby pani wiedziała: to jest mój modus vivendi, serce status quo, to jest mój sposób myślenia, a zwłaszcza pisania, bo jestem pisarzem i tak trochę się tego swojego zawodu wstydzę, nawet raz po raz powtarzam mówiąc o sobie, że jestem raczej "zapisywac zem", jestem raczej literackim
Ostatnia książka Bohumila Hrabala Balony mogą wzlecieć to przejmująca, melancholijno-groteskowa opowieść o świecie widzianym oczyma zbliżającego się do kresu życia pisarza. Codzienne utrapienia schorowanego i osamotnionego po śmierci żony Hrabala splatają się z jego wspomnieniami i filozoficznymi
Wydana w Czechosłowacji w 1964 roku minipowieść kreśli pełen ciepłego humoru i nostalgii portret czeskiej prowincji w przededniu przejęcia władzy przez komunistów. Bohumil Hrabal - przez kilka powojennych lat agent ubezpieczeniowy i akwizytor - bohaterami książki uczynił czterech oszustów
Najlepsi i najbardziej znani w świecie czescy pisarze, Bohumil Hrabal, Jozef Skvorecky, Ivan Klima. A obok nich przedstawiciele młodszych pokoleń, prozaicy, którzy dzisiaj decydują o obliczu czeskiej literatury. Opowiadacze. Nie tylko Hrabal to wyjątkowa antologia prezentująca najlepsze czeskie
Obecnie popołudniami Jan siaduje u okna i przygląda się sobie w szybie. Bez lęku. Przylatuje osa w prążkowanym dresie i lezie mu po nosie odbicia w szybie, lezie mu we włosy. Ani chybi kiedy indziej poczułby w mózgu owada chyżo przebierającego piekąc...
I dobrze, pomyślał tatuś, wszystko wraca do swych początków, teraz widzę, że czas naprawdę się zatrzymał i nowy czas naprawdę się rozpoczął, lecz ja mam klucz jedynie do starych czasów, a do nowych mi go odmówiono i w nowym czasie żyć już nie mogę, gdyż należę do czasu starego, który umarł. Tak
"(...) Urodziłem się jeszcze za Franciszka Józefa, poiłem się austriackim mlekiem i byłem społecznie określony jako syn nadzorcy - administratora browaru. A potem funkcjonowałem pośród czterech warstw społeczeństwa. Myślę, że dlatego mogę uważać się za człowieka wykształconego. (...) Nieważne, że
Powieść mistrza czarnego humoru i absurdu śmiech przez łzy a jednocześnie zaduma nad problemem człowieczeństwa i miejscem człowieka w świecie.
